سلام.اونم بعد از يه عمر!

چند روز پيش وقتی داشتم با يكی از دوستان خداحافظی می كردم از دهنم پريد كه آقا من راهيم نديدی حلال كن.(آخه الحمدلله چيزی كه زياده حوادث جاده ای و غير جاده اي) يهو با يه حالت شور و شعفی برگشت گفت:كجا به سلامتي؟!وقتی كه گفتم اگه بطلبن و ان شاء الله ميخوام برم پابوس امام رضا ...يهو ديدم يخ كرد و با يه حالت بيحالی گفت:يه جوری گفتی راهيم كه گفتم ديگه داری ميری مكه ای كربلايی قندهاری جائي!

اولش بدجور بهم برخورد (هر چند چيزی نگفتم) اما وقتی فكر كردم ديدم راست ميگه.همه كه مثل من نيستن سالی يه بار يا دوبار اونم به زور نذر و نياز و دعا و التماس و اينا امام رضا بطلبتشون! وضعيتشون با امام رضا سبز سبزه!هر وقت دلشون هوائی ميشه ايكی ثانيه ميرن مشهد!

هر چند اين دوست گرامی ما خودش يه جورای بچه همون طرفهاست(يه جورائی مشهديه)

بگذريم.

چون اهل كافی نت رفتن نيستم تا چند روز ديگه اگه زنده بوديم يا علي!

سيد

یکشنبه ٢٥ امرداد ،۱۳۸۳ساعت ٦:۱٦ ‎ب.ظ توسط سید آشنا نظرات ()
تگ ها: