طشت گذاری يا سياه پوشان

مراسم طشت گذاری از مزاسم سنتی و آئينی آذری ها بخصوص اهالی شهر عاشقان اباالفضل(ع)(همان اردبيل) است.

اين مراسم يک يا دو روز قبل از محرم برگزار می شود .

منظور از انجام اين مراسم سياه پوش کردن مسجد يا حسينيه و همچنين آغاز پوشيدن لباس سياه عزاداران است.

طشت،نماد آب، نماد رود و نماد درياست.و اينجا ياد عطش است که بر دلها مستولی می گردد.

مراسم با جمع شدن مردم درحسينيه آغاز می شود همه جمع می شوند با لباس سياه، حسينيه راسياه می پوشانند و محل را برای عزاداری آماده می کنند.

پرچمهای عزا دوباره بر سر چوبها قرار می گيرد وزنجيرها دوباره تميز می شوند.

لباسهای عزاداری* دوباره شسته و اتو می شوند و يک کلام همه چيز آماده ميشود.

و اينجاست که ديگر معنای طشت گذاری مشخص می شود.

مدح شروع می کند به خواندن روضه و پيرغلامی از پيران دير حضرت حسين(عليه السلام) طشتی را که از قبل آماده و صيقل داده شده است بر دوش می نهد( به صورتی که شانه داخل طشت قرار می گيرد.اين طرز قرار گرفتن طشت کنايه از خالی بودن مشک سقاست) و در مجلس شروع به گشتن می کند.

گفتم که کل صحبت اين مجلس صحبت تشنگی و عطش است.

و همزمان با گشتن در مجلس ندای اباالفضل سر ميدهد...

اباالفضل!فدای مشکت!

اباالفضل!دخيل بسته ام به تو!

فدايت شوم!

و همه جواب می دهند!

و در ادامه سينه زنی و اتمام مجلس با ريختن آب در طشت.

اين آب به نحوی دور سر سينه زنان گردانده می شود و چون معمولا از آبهای مقدس (آب فرات و زمزم و سقاخانه اسمال طلای امام رضا) و همچنين تربت کربلا مخلوط شده است به نيت استشفا از آن استفاد می کنند و حاجت می گيرند.

طبق سنت سنواتی امشب اين مراسم برگزار می شود....

----------------

امعمولا دسته های عزاداری لباسی غير از لباس مشکی عزادار نيز دارند که بلند(معمولا تا زانو) است و فقط در حين عزاداری پوشيده می شود.

                                              یا اباالضل

چهارشنبه ٢۱ بهمن ،۱۳۸۳ساعت ٤:٥٥ ‎ب.ظ توسط سید آشنا نظرات ()
تگ ها: